Anotacións en ‘Comunicados e manifestos’

Irmás e irmaos de PROLINGUA: O noso agradecemento, o daquelas e aqueles que asumimos voluntariamente a organización desta multipresentación, é infinito! Nada disto sería posíbel sen cada un de vós. Sen todo o que movestes todos os membros das mesas para que as presentacións estivesen "petadas" todas. Sen os que vos responsabilizastes de que todo funcionase ne cada lugar. Sen os que tivestes sempre o firme propósito de asistir e de levar convosco a esta ou estoutro amigo ou parente.

Podemos facer case canto queiramos, así que agardade un pouco que xa vos temos preparada outra, e outra e unha máis porque xa sabíamos, e agora máis, que podemos confiar en vós, nesta irmandade que naceu hai catro meses coa presenza de 300 persoas en Compostela aquel 3 de outubro e segue a medrar. Imos facer dela un río que percorra e regue cada recanto da fértil terra na que se asentan os pés da Lingua, pero tamén un río que reverta en crecidas de amor pola nosa lingua ate afogar as voces da negación.

Apertísimas a todas e todos. EN GALEGO SOMOS MÁIS!

A Cerna de PROLINGUA

2) O Goberno de Feijóo non é o Goberno da imposición senón o da liberdade e, como tal, non pode permitir que a situación lingüística no ensino en Galicia sexa a de que se obrigue ao uso dunha lingua en detrimento doutra.

Entre o débil e o forte, a liberdade oprime e a lei libera. O «malo» do decreto 247/2007 foi que o bipartito quixo facer que se cumprise, porque ata daquela ningún decreto sobre o ensino se cumpría nunha boa parte dos colexios concertados e privados. Cando se quixo facer cumprir o lexislado, foi cando se falou de imposición.

Toda norma, toda lei, todo decreto é unha imposición: as normas de tráfico, as leis urbanísticas, as ordenanzas municipais. Se non houbese normas e obrigatoriedade de cumprilas, non podería haber civilización. O PP pretende volver ao estado salvaxe de facer o que a un lle dea a gana, co que se garante unicamente a liberdade para que o forte esmague o débil.

Que lingua se usou maioritariamente na escola durante a vixencia do bipartito se a maioría dos centros privados e algúns públicos daban galego en castelán, coñecemento do medio en castelán, matemáticas en castelán etc., incumprindo a normativa legal?

Acaso houbo nenos castelanfalantes que volvesen da escola á casa falando galego? En troques, hai miles de casos de nenos galegofalantes que volven da escola totalmente castelanizados. Cal é logo a lingua subordinada na escola?

O Decreto 2007, desenvolvendo as directrices do Plan Xeral do 2004, pretendía poñer os medios para que o alumnado acadase a plena competencia bilingüe, tamén os que no medio familiar só teñen castelán, porque os nenos que falan galego na casa son, de sempre, os únicos bilingües.

Se molestaba moito este Decreto é porque moitos fillos de señoritos e moitos fillos de acomplexados ían ter roce do(?) galego, algo que por prexuízo non podían consentir os pais.

3) Galicia posúe unha riqueza lingüística que non a teñen outras Comunidades: Galicia fala en dúas linguas importantísimas. Unha, o galego, a súa particular lingua que a achega, por semellanza, a todos aqueles países de fala portuguesa, e outra, o castelán, a segunda lingua máis falada do mundo. Por iso, pretender ignorar unha cando se poden empregar as dúas é ilóxico.

A única lingua que se pretende ignorar e seguir subordinando é o galego. Con este decreto transmíteselle a idea á sociedade de que o galego é unha lingua de segunda, totalmente prescindible para vivir en Galicia.

Por que un inmigrante senegalés ou chinés ou romanés vai estar exento durante tres anos de lingua galega e non vai estar exento de lingua española? (e máxime cando neses tres anos vai ter algunha(s) materia(s) en galego do que non poderá estar exento). Esta é a dobre moral, a dobre consideración (útil/inútil) que pretende facer o PP madrileño no noso país.

Non esquezamos que estas directrices que pretende implantar o PP en Galicia, impoñéndonos un decreto coma este, responde ás instrucións que lle veñen dadas desde Madrid, concretamente desde a fundación FAES presidida por José María Aznar.

4) Os populares pídenlle aos nacionalistas galegos que deixen de empregar a lingua como ferramenta política e aos socialistas, que recuperen a senda da cordura e se desliguen das posturas máis extremistas do nacionalismo. Lémbranlles que o pacto co Bloque se rompeu o pasado 1-M, por decisión da sociedade galega, e polo tanto, secundar ao BNG e ser cómplice seu xa non é unha peaxe que o PSOE galego teña que pagar.

O consenso lingüístico logrouse co PXNL, cando era presidente Fraga e vicepresidente Feijóo. O consenso rachouse na campaña electoral de febreiro de 2009, cando o PP empregou a lingua como arma electoral para captar 20.000 votos que se lle ían marchar a UPyD.

Acaso é cordura e sensatez inocular o veleno da loita política nas escolas? Sabe o PP cantos problemas e conflitos vai causar nas ANPAs, nos Consellos Escolares, nos Claustros de profesores etc., con este borrador de decreto?

Déixese o PP de falsas chamadas ao pacto e ao consenso e goberne, non delegue en quen non ten competencias nin capacitación. Goberne e decida que é o que quere facer coas linguas no ensino público en Galicia, diga cales materias de cales niveis van en A ou en B. Ou é que os concellos consultan cos propietarios dos terreos para modificar anualmente os plans xerais? Ou é que a DXT consulta anualmente cos propietarios dos vehículos para facer as normas de circulación? Ou é que os médicos lles piden opinión aos familiares dos pacientes sobre o tipo e a dose da medicación administrada?

En canto a esas chamadas ao PSOE, a quen se quere enganar? Hai unha boa parte da sociedade galega que quere un futuro para a súa lingua e que non vai permanecer indiferente ante o que este goberno pretende. E aí han confluír xentes con adscrición partidaria ou sen ela; persoas unidas todas polo común amor á lingua, decididas a non deixar que os negacionistas decidan coa súa política extremista.

Rematada esta introdución, analicemos agora, un por un, os catro parágrafos deste pobre argumentario que nos ofrece a actual dirección do PP.

1) O borrador do novo decreto do galego constitúe unha aposta de futuro para Galicia xa que promove o trilingüismo, o equilibro entre as linguas, integra aos pais no sistema educativo e incrementa a liberdade lingüística dos alumnos, poñéndolle fin, con todo isto, á imposición lingüística que, durante a época do bipartito, rachou co consenso.

a) alguén cre que abre as portas ao trilingüismo?

O trilingüismo nada ten que ver co borrador do decreto, por máis que os seus defensores aparenten ser abandeirados do trilingüismo. Potenciar unha lingua estranxeira, sexa esta a que for ―inglés, francés ou ruso―, non pasa por equiparala coa lingua propia. Isto non se sostén de ningunha das maneiras; sen dúbida tampouco desde unha perspectiva legal. E menos se, polo camiño, se lle quitan apoios á lingua que máis os necesita socialmente.

b) alguén cre que promove o equilibrio entre as linguas?

Non se promove o trilingüismo situando ao mesmo nivel unha lingua oficial desprestixiada, unha lingua oficial presitixiada e unha lingua non oficial megaprestixiada. Se as situacións de partida son distintas, a metodoloxía debe ser distinta para chegarmos a un mesmo obxectivo: a capacitación en cada unha das linguas.

Ademais, o camiño posposto polo Borrador non garante esa competencia en inglés ao final do ensino obrigatorio que se di pretender. A proba é que en ningún lugar de Europa se fai tal disparate. Para poder facelo así terían que traer profesorado nativo de lugares nos que a lingua inglesa fose a oficial e que fosen competentes en matemáticas, ciencias naturais, físicas, sociais, en educación física, en música… En toda Europa, o sistema para que os rapaces aprendan inglés na etapa escolar consiste en incrementar a carga horaria de inglés, reducindo a ratio por aula e incorporando lectores de inglés nativos que interactúen oralmente nas distintas aulas e materias.

O outro, o que din as bases, é imposible; e cando se demostre, de aquí a poucos anos, o mal xa estará feito.

c) alguén cre nesa posibilidade de os pais escolleren?

O Tribunal Supremo, hai agora dous meses, en novembro de 2009, emitiu unha sentenza rexeitando que os pais poidan escoller a lingua do ensino, sinalando expresamente que «a liberdade de elección conduciría a resultados absurdos, xa que todos poderían reivindicar unha instrución impartida en calquera lingua».

Os obxectivos da educación, nunha democracia, non é algo que poidan decidir os pais directamente, porque afecta a toda a cidadanía. Por esta razón, a estrutura do sistema educativo, o horario escolar, as materias que se imparten e os seus respectivos currículos, a capacitación do profesorado, os sistemas de avaliación... son aspectos todos eles que deciden e regulan os gobernos democráticos, precisamente porque afectan a toda a cidadanía.

O mesmo debería suceder co uso das linguas no sistema educativo. A que se debe esta evidente desleixo de funcións por parte da Xunta, malia a claridade coa que xa falou o Tribunal Constitucional? A apelación á liberdade de escolla das familias é unha evidente terxiversación do termo «liberdade», máis grave aínda se temos en conta que se lles pide opinión sobre unha lingua sometida a arraigados prexuízos sociais, que esixiría políticas activas para favorecer o equilibrio coa lingua máis asentada socialmente.

d) alguén cre que garante a liberdade lingüística dos alumnos?

Poucas veces vimos un uso tan retorto da palabra «liberdade». A educación é, por principio, unha imposición que a sociedade programa para que os nenos e nenas, unha vez formados, poidan exercer verdadeiramente a liberdade propia dunha sociedade democrática.

Non existe a liberdade de non aprender a táboa de multiplicar ou calquera coñecemento básico para se desenvolver na sociedade; de igual modo que tampouco non existe a liberdade de non saber galego no territorio onde o galego é lingua propia e oficial. O concepto de liberdade, coma tamén sucede co concepto de trilingüismo, está lonxe do que o decreto e os seus arteiros artífices entenden por tal.

e) De verdade alguén cre que hai dous polos opostos: o dos que defenden a liberdade lingüística e respectan a todos os cidadáns independentemente da lingua que falen (Feijóo, PPdeG, xente responsable) e o dos que politizan o galego e tentan impoñelo (BNG, organizadores de mobilizacións, alborotadores)?

A única imposición lingüística que temos no noso ordenamento legal é a establecida para o castelán na Constitución Española (art.3.1.). Non hai ningunha norma que impoña o galego e si a hai que impoña (deber de coñecelo) o castelán. O conto da “imposición do galego” é unha vulgar mentira que a base de repetila algunha xente acabou crendo. Qué lingua é a imposta en Galicia na xustiza, na administración, na igrexa, nos rexistros e notarías, nos bancos, nas empresas, na publicidade, na prensa, na universidade, na escola...? O castelán.

Así que a estratexia de tentar situarse no centro estando en realidade nun extremo non dá resultado. Como ben escribiu Manuel de Castro, «si un día surgiera una asociación que afirmase que los perros tienen ocho patas, Feijóo firmaría un decreto pretendiendo convencernos de que en realidad tienen seis». Loxicamente, o consenso e o sentido común falan do can coma un cuadrúpedo; o extremismo está en dicir que ten oito ou que ten seis. O respecto pasa por aceptar a realidade.

f) De verdade alguén cre que o BNG lle impuxo ao PSdeG a súa política lingüística, que a maioría dos votantes socialistas non comparte? Como se pode dicir que o goberno de Feijóo está obrigado a reparar os excesos cometidos polo bipartito, atendendo á opinión dos seus propios votantes, da maioría dos votantes do PSdeG e dunha parte dos do BNG?

Máis mentiras e manipulacións interesadas sen a menor base co único obxectivo de confundir a sociedade. Non só non é así senón que ademais unha parte considerable dos votantes, e mesmo militantes, do PPdeG non entende a deriva lingüística do seu partido. O PPdeG está obrigado a reflexionar, tanto se lle gusta coma se non. Tentar confundir a sociedade é unha actitude ruín, e a longo prazo unha nefasta estratexia política.

(Mañá luns, terceira e última entrega)

Notas sobre o argumentario do Partido Popular, I

Análise da Plataforma ProLingua sobre o argumentario do Partido Popular a favor do borrador de decreto.

Antes de entrar nos puntos tratados neste argumentario, é necesario incidir en dúas liñas xerais que abranguen o conxunto do texto, nun intento de deturpar a verdade das cousas. Analicemos a primeira destas liñas:

1ª Son os extremistas os que se opoñen ao borrador do novo Decreto, co cal se deduce que este borrador está centrado e responde aos intereses da maioría.

Ante as numerosas reaccións contrarias ao borrador de decreto por parte da cidadanía, preténdese espallar a idea de que esas reaccións están movidas por posturas «extremistas». Pero resulta que o que estamos a defender estes «extremistas» son os consensos acadados arredor do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega (PXNL) do ano 2004, así o dicimos explicitamente no manifesto fundacional de ProLingua. Un PXNL que foi promovido polo goberno que presidía Fraga Iribarne (con Núñez Feijoo como vicepresidente), que se elaborou baixo a responsabilidade dese mesmo goberno e que, finalmente, se aprobou por unanimidade no Parlamento de Galicia (Doc. núm. 17629, BOPG núm. 622 de 07.09.2004).

Non está de máis lembrar que o PXNL foi o produto final de algo máis de dous anos de traballo, onde unha nómina moi grande de persoas e, sobre todo, de moi diferente formación, sensibilidade e ideoloxía política, a partir da común asunción de renuncias necesarias que impedirían este acordo, foron quen de darnos unha lección de respecto mutuo. Por iso resulta agora inaceptábel o que se traduce nunha falta de respecto, e mesmo de desprezo, polo seu traballo, tempo e esforzo, especialmente por parte de quen tivo alta responsabilidade nese proceso e agora ten asumido responsabilidade de goberno do país.

A aplicación do PXNL é o que pedimos as persoas que nos opoñemos a este borrador de decreto. Se nós somos «extremistas», daquela tamén o eran no 2004 Fraga Iribarne, Núñez Feijoo e o resto do goberno e dos parlamentarios do PP. Alguén pode crer que hai seis anos eran todos perigosos «extremistas»? Fraga extremista? Corina Porro extremista? Carlos Negreira extremista? Núñez Feijoo extremista? Non será máis ben que, por intereses electorais, por unha presada de votos, Núñez Feijoo e compañía se desprazaron ao extremo ocupado polos negacionistas, eses que desexan que se elimine a presenza social do galego? Está claro quen rompe os consensos, está claro quen se sitúan nun extremo, tentando arrastrar ás súas posicións á sociedade galega, con mentiras e coa axuda dalgúns medios de comunicación ben pagados.

Falar de extremismo co ánimo de dar a sensación (falsa) de equidistancia, só tería sentido de referise aos dous monolingüismos como extremos. Pois ben, está claramente identificado o extremismo do monolingüismo en castelán, o que defenden os negacionistas, cos que se manifestaron a señora Porro e os señores Rueda, Negreira, Erias… xunto con outros destacados membros do PP. Mais nós non estamos a defender o monolingüismo en galego cando recoñecemos a oficialidade da outra lingua, que falamos e falan os nosos fillos. Só reclamamos a dobre competencia lingüística que está presente como obxectivo nas nosas leis. Só queremos que se cumpran a Constitución, o Estatuto, a Lei de normalización lingüística e se desenvolva o Plan Xeral de Normalizacion da Lingua Galega.

Consecuentemente, cando o PP se refira en asuntos de lingua galega a extremismos que se dirixa aos seus militantes que se manifestaron en Compostela xunto con Falange Española ou enchen determinados foros de Internet con insultos continuados ao galego e ás persoas galegofalantes.

Imos agora coa segunda liña xeral:

2ª O BNG apropiouse do idioma galego e por iso se opón ao novo decreto, porque pensa que o galego é seu.

Unha vez máis, con desprezo á verdade, preténdese presentar a defensa da lingua como algo exclusivo do nacionalismo (en concreto, como algo do BNG e organizacións afíns), que entraría dentro do «extremismo» antes comentado.

É obvio que as organizacións nacionalistas defenderon, ao longo da historia, a lingua galega. Desde a fundación das Irmandades da Fala en 1917, elas foron o motor da reivindicación social da lingua. Mais nunca houbo unha vontade de apropiación. Ao revés, unha constante na historia do nacionalismo é a ambición de conseguir que outras organizacións e ideoloxías tamén fagan e consideren seu o galego, e se impliquen na súa promoción.

Porque o malo desta mentira do PP é que non casa nada coa realidade do país. A lingua galega, que ten máis de mil anos de antigüidade, non é propiedade de ningún partido ou grupo social. A lingua galega é de todas as persoas que vivimos en Galicia (e nas comarcas estremeiras), e tamén de todas as que tiveron que marchar fóra na procura dunha vida mellor. De todas as persoas, voten a quen voten. «Se aínda somos galegos, é por obra e gracia do idioma», dicía Castelao. Por iso, no rexeitamento do borrador do decreto e na defensa da lingua, hai persoas e institucións de todas as cores políticas. De moitísimas persoas sen afiliación partidaria, e tamén de membros das organizacións e partidos que defenden o consenso do PXNL. De todas, incluído ese amplo sector do PP que fala galego con naturalidade e que non desexa ser un criado dos amos de Madrid, que non desexa que lle sinalen desde Madrid o que ten que facer ou non.

(Mañá domingo 17, segunda parte)

Este documento en pdf contén as Bases para elaboración do decreto do plurilingüismo no ensino non universitario de Galicia, que hoxe fixo públicas a Xunta de Galicia. Agora comeza unha nova etapa nas nosas accións en defensa da lingua propia de Galicia. A partir de mañá, dia 31 de decembro, irán aparecendo aqui comentarios e artigos de análise destas “bases”.

Desde ProLingua promoveremos accións propias en defensa da lingua e compartiremos as propostas polas outras plataformas que vaian dirixidas a impedir o glotocidio que se quere perpretar.

Bases para elaboración do decreto do plurilingüismo no ensino non universitario de Galicia: PDF, 101 KB

Lingua e sociedade civil

Quero comezar por deixar constancia clara, sempre poñendo por diante o meu respecto polas persoas, da miña incomodidade ao me encontrar compartindo mesa cos negacionistas, con aqueles que procuran a asfixia da lingua propia de Galicia, con quen se esforza na ignominia de lle negar o aire pretendendo afogala.

Unha acción de agresión directa, unha actitude de obscena blasfemia contra a lingua galega propician e xustifican a aparición destas e doutras plataformas de defensa do galego, e todas co mesmo obxectivo: poñer ao descuberto as mentiras creadas para a organización e posta en marcha do desmantelamento dos tímidos avances en normalización lingüística en Galicia.

Con mentiras coma a da imposición do galego, embuste que todos (os negacionistas tamén) sabemos que o é, por mais que algúns, por seren parte interesada na súa aparición, teimen en negar a súa condición de trola e outros por covardía, xa que sabendo que nada hai de certo na afirmación da existencia dunha situación de imposición do galego nin agora nin antes nin nunca, por covardía -repito- intenten agocharse detrás da ambigüidade de que algunhas persoas así o percibiron e sentiron. Non, porque aínda que houbese quen sentiu que había tal imposición, sendo a verdade a que é e non outra, a función da Secretaría Xeral de Política Lingüística era a de aclararlles a verdade, que nunca houbo tal imposición e non mantelos no engano no que viven.

E permítaseme o persoal. Que me van dicir a min de imposicións aos meus anos e coa miña biografía de neno de aldea desprezado na escola, nas visitas á capital, na doutrina… A min que no ano 1956 portei, no Seminario Diocesano de Lugo, máis dunha vez a prenda vergonzante e visíbel da ignominia diante dos meus compañeiros, convidados a riren de min en altas gargalladas por ser eu sorprendido falando en galego. Tamén desde esta experiencia podo asegurar, amigas e amigos, que o da imposición do galego é unha vulgar mentira.

Como mentira é que as medidas de desprotección da lingua galega que se propoñen se fagan como consecuencia da falta de liberdade lingüística en Galicia. Iso é falso e falsarios son os que o din. Esa utilización sacrílega da palabra liberdade non é nova, sirva como camiño para rastrexar a orixe de tal espurio uso o que se di na páxina 110 dese libro que todas e todos coñecemos e que se titula Los hombres que no amaban a las mujeres de Stieg Larsson. Di Henrik Vanger cando se refire a seu irmán Richard “[…] se unió a la Asociación Nacionalsocialista Sueca por la Libertad, uno de los primeros grupos nazis del país. ¿No es fascinante que los nazis siempre consigan meter la palabra “libertad” en su propaganda?”

Con ambas cousas, a imposición e a liberdade lingüística, confeccionaron unha ficción ideolóxica ao estilo de “la niña de Rajoy” ou da “Raíña da beneficencia” creada polo goberno Reagan, como conta o filósofo Slavoj Žižek, e utilizada pola dereita norteamericana para a supresión do Estado social. Neste caso a ficción ideolóxica é “os nacionalistas e os seus cómplices os socialistas queren impoñer o galego e facer desaparecer o castelán de Galicia”. Que iso era unha falsidade, e que? Cando se dean de conta de tal xa estará inoculado o parasito no sangue do suficiente número de simples e xa se estende a epidemia. E quen vai negar que as imposicións son malas? Eu non. Quen non se alarma diante da ameaza de ver recortadas as súas liberdades? Ninguén. Pouco importa que o da imposición fose unha mentira, que ningún castelanfalante vise en perigo a súa liberdade lingüística, o caso era que o cresen irreflexivamente algúns, xa estaba montado o embuste.

Por iso digo e sosteño que todo, neste ataque á lingua galega, se baseou en mentiras e sobre as mentiras se está a construír un edificio que, cando caia, pódenos esmagar a todos, tamén aos seus arquitectos.

Eu, coma vós, escoiteille onte ao señor Secretario Xeral de Política Lingüística que este goberno defende a lingua galega e está na boa disposición de promover o seu uso. É certo que admitiu de mala gana que o da reforma da Lei da Función Pública non estivo aló moi ben. Tan mal está, digo eu, que é un ataque frontal aos galegos e galegas nos seus dereitos lingüísticos e laborais. Pero tamén deberá estar comigo en que, sen estar derrogado o decreto 124/2007 a vixilancia no seu cumprimento é moi, pero que moi deficiente á mantenta. Que na educación infantil houbo disposicións que propiciaron un retroceso no tocante á normalización lingüística.

Pero se as cousas son como di o señor SXPL e este goberno defende a lingua galega e promove o seu uso, poderá citarme unha soa norma ou disposición proposta nos seis meses que leva no goberno que dea fe de tal cousa. Non hai ningunha, só actitudes e disposicións que fan rever o seu uso e prestixio, unha serie de actuacións que só de glotocidio se poden cualificar.

Mentres, os membros do goberno adoptan actitudes de negacionismo con visíbeis mostras de chulería e revanchismo, iso si ao agocho do señor Feijoo que usa adoito o galego porque o rei encarga, pero nunca luxa as súa mans no sangue dos masacrados.

Ben, hai que ir acabando. E fareino deixando aquí uns puntos que ProLingua considera irrenunciábeis por se ter demostrado que este país funcionaba ben e en certa harmonía con eles:

a) Esiximos que a lingua galega, como lingua propia de Galicia, acade unha situación de oficialidade real e plena, sendo promovida a súa presenza en todos os ámbitos e situacións da sociedade, con especial promoción do seu uso naqueles ámbitos nos que se viu ate agora excluída: xustiza, empresa, medios de comunicación…

b) Que se manteña a totalidade dos contidos da actual Lei de Normalización Lingüística e que se faga cumprir.

c) Que as normas futuras se formulen de acordo cos contidos do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega e que sexan dirixidas á consecución dos obxectivos alí expresados.

d) Que calquera modificación que se puidese facer no futuro da LNL e do PXNLG se fagan co mesmo consenso unánime co que se elaboraron as vixentes.

e) Que non se leve a cabo ningunha modificación lexislativa nin normativa que signifique perda dos dereitos adquiridos polas galegas e galegos verbo do uso da lingua galega e do seu carácter de sinal de identidade galega.

f) E por último, no tocante a un novo decreto de uso da lingua galega no ensino non universitario, lembrar que, como xa quedou sobradamente expresado en sentenzas do Tribunal Constitucional e, recentemente, do Tribunal Supremo, sen dúbida ningunha, non existe o dereito á libre elección por parte dos pais da lingua vehicular da educación; que a Constitución Española non ampara tal dereito por inexistente, nin para don Estanislao nin para ninguén. Acabouse. Non hai máis voltas que lle dar.
Agora ben, se no novo decreto que están a cociñar lles dese por estabelecer tal dereito facendo caso omiso do que di a nosa LNL, estaría, quen tal faga, cometendo unha fraude contra a Constitución. ao andar a deseñar camiños tortos polos que falsear o seu espírito. Nunca máis me falen de respecto á Constitución cando vostedes pasan por enriba dela coma xogando aos saltapoxigos.

Desde ProLingua queremos dicir que nunca admitiremos un decreto que supoña perda de dereitos adquiridos. Non veñan con trampas. Non traian decretos que estabelezan, explícita ou implicitamente, máximos para o galego; non me saian con nomenclaturas inexistentes (materias troncais) nin as definan agora á comenencia; non veñan cun decreto que non inclúa na práctica docente o galego como lingua vehicular daquelas materias que a sociedade ten como termómetros de prestixio, por mais que a min me pareza unha valoración errada.

E non deixen de tomar en consideración que tanto a sociolingüística coma a pedagoxía e a didáctica admiten hoxe, con case unanimidade, que só as solucións que contemplan un reparto ao 50% en cada unha das linguas como instrumento vehicular do ensino garante, minimamente, a competencia nas dúas linguas ao finalizar o ensino obrigatorio, ese obxectivo que todos din perseguir e que a realidade demostra que non está acadado.

Vigo, 19 de decembro de 2009
Xabier P. DoCampo (ProLingua)

Co propósito de organizármonos para futuras accións, facemos desde aquí un chamamento a todos e todas as persoas membros de ProLingua. Nos próximos días sairá a primeira publicación de ProLingua: 55 mentiras sobre a lingua galega en coedición coa editora Laiovento. Para a distribución dos exemplares entre os membros de ProLingua é preciso emprender xa a comarcalización da nosa plataforma en defensa da lingua, comarcalización impresicndíbel para vindeiras accións.

Para iso rogamos a todas e a todos aqueles que estean dispostos a asumir a responsabilidade nunha comarca que envíen coa máxima urxencia un correo-e a

poñendo no asunto "comarcalización" e no texto o seu nome e apelidos, o seu enderezo electrónico e o seu enderezo postal. Nas comarcas mais extensas haberá que dispoñer de máis dunha persoa. Como referencia das comarcas usaremos o mapa oficial (a comarcalización que fixo Precedo en 1997).

Quedamos á espera das vosas noticias e agradecemos a vosa disponibilidade e axuda.

Hoxe enviamos a nota de prensa que segue a continuación. Para os/as que desexen enviar a carta-queixa ao Consejo General del Poder Judicial, aquí tedes un modelo posíbel. Hai dous xeitos de mandala. Un é facelo por correo certificado e con aviso de recibo a

Consejo General del Poder Judicial
C/ Marqués de la Ensenada, 8
28071 - MADRID

E outro é presentala no Decanato do xulgado no que queirades presentar a queixa.

NOTA DE PRENSA

A plataforma en defensa da lingua galega PROLINGUA, perante a noticia aparecida nos medios da posible retirada da custodia, por parte do xuíz titular de Primeira Instancia do xulgado nº 6 de Alcorcón (Madrid), D. Alejandro José Galán Rodríguez, contra unha nai viguesa por escolarizar as fillas en Vigo desde finais de 2008 e dado o contido de menosprezo para a lingua galega que contén a dita sentenza, quere facer pública a súa postura.

1.- Expresamos a nosa solidariedade e apoio total á nai e ás fillas, a esa familia que sofre agora dobremente por unha sentenza que aplica argumentacións baseadas en prexuízos lingüísticos dos que debe estar libre a xustiza para se ter por tal.

2.- Esiximos un pronunciamento reprobatorio unánime por parte do Parlamento Galego do contido nesta sentenza referido á lingua galega e á escolarización das nenas no sistema educativo galego.

3.- Esiximos explicacións por parte do Ministerio de Xustiza acerca do contido anticonstitucional da sentenza e reclamamos una formación dos xuíces nos preceptos constitucionais que atinxen á realidade plurilingüe do Estado Español.

4.- Solicitámoslle aos galegos e ás galegas de corazón que presenten queixas perante o Consejo General del Poder Judicial reclamando a apertura dun expediente informativo sobre desta sentenza e, no caso de que a xulgue lesiva para as persoas atinxidas por ela, así como despectiva para os galegos no tratamento que dá á súa lingua propia, se proceda á reparacións e a sancións que estime xustas.

Desde ProLingua agardamos que feitos tan lamentables non se volvan repetir, e para iso serían necesarias campañas gobernamentais de sensibilización e pedagoxía sociais sobre a riqueza e a pluralidade lingüística de España, e non campañas mediáticas orquestradas, falsarias e incendiarias contra as linguas distintas do castelán como as que vimos padecendo ultimamente.

Na páxina web de ProLingua existen modelos de reclamación perante o CGPJ.