Anotacións etiquetadas ‘Xosé María Lema Suárez’

UNHA GRAN PIRA NO OBRADOIRO

No goberno de Núñez Feijoo día a día a realidade supera a ficción; no que toca á tarefa da liquidación da lingua galega, claro. Unha brigada de demolición de todo o que cheire a galego. En Xornal de Galicia publicaba eu o 18 de novembro de 2009 un artigo titulado Entre os dous Cirilos, escolleron o malo, que se pode ler no libro de recente publicación Feijóo, o galego e nós (Laiovento). Aínda fresca a estrea do filme Ágora de Amenábar, comparaba a bárbara destrución da famosa Biblioteca de Alexandría por fanáticos cristiáns inducidos polo seu intolerante bispo Cirilo, co labor aniquilador sistemático da lingua e cultura galegas iniciado polo “noso” presidente. Eis algúns parágrafos do artigo: “Cada papiro polo aire eran os folios dos nosos Cancioneiros medievais ciscados por unha ventá á ventoeira. Cada pergamiño rachado eran as páxinas arrincadas das Cantigas de Santa María. Cada cacharela no patio eran as obras de Rosalía, Curros, Pondal, Castelao, Cunqueiro, Ferrín ou Rivas reducidas a borralla. (…) Deste noso goberno só coñecemos amputacións no corpus da nosa lingua. (…) En fin, agora estamos na tensa espera da pira (¿funeraria?) final: o anunciado novo decreto relegador do galego no ensino e a derrogación da Lei de Normalización Lingüística. ¿Atreverase a facer o sumo sacerdote un acto “depurador” solemne na praza do Obradoiro ó estilo dos antigos autos de fe de Filipe II? A Santa Faes reloucaría contemplando as labaradas…”
Pois ben: nin que o “noso” Goberno tomase a deprimente escena do filme como exemplo a seguir, pois todo isto foise cumprindo paso a paso. Ítem máis: el mesmo procurou rapidamente esa materia combustible para esa pira no Obradoiro cos milleiros de libros escolares de matemáticas, física, química e tecnoloxía publicados en galego; un dispendio de 3,8 millóns de euros que o “noso” Goberno vai tirar ó lixo sen o máis mínimo remorso de conciencia (a crise para “joder el gallego” non conta). Como o “noso” Goberno xa decidiu a extinción do noso idioma, facilitémoslle o traballo e na noite das cacharelas desta véspera de San Xoán xuntemos diante da catedral compostelá o maior número de libros escolares de materias científicas escritos nesa espuria lingua de Galicia e fagamos unha gran pira; digo eu que, en vez de tiralos ó lixo ou mandalos á máquina trituradora como pensan facer, será mellor queimalos publicamente na nosa praza máis coñecida para dar exemplo cívico nun solemne auto de fe castelanista, para que o lume purificador erradique todo vestixio de vocábulos científicos no idioma de Rosalía e Castelao. Coas cámaras da TVG presentes –of course– convidemos logo ó señor presidente da Xunta a que exerza de sumo sacerdote e teña a honra de prenderlle lume á pira coa solemnidade áulica dos sacrificios da Antigüidade ou dos autos da Inquisición do século XVI. Os fachucos incendiarios xa hai tempo que llos teñen acesos o conselleiro de Educación e o secretario xeral de Política Lingüística. Que o noso haraquiri cultural sexa completo, dirixido polo noso máximo mandatario, que xa terá un lugar na Historia deste país por tal acto. A ver se con este acto purificador a insaciable Santa Faes se dá por satisfeita e nos deixa en paz. ¿Ou teremos que inmolarnos tamén na pira os galegofalantes?

En EL CORREO do día 3 viña un artigo de opinión titulado Coruña, que nun principio versaba sobre o topónimo e acababa cun novo ataque ó ensino en galego. Sobre o topónimo xa ditaminaron hai anos as máximas autoridades lingüísticas deste país e nada teño que engadir, pois non son tan atrevido como outros.

O que si lle quería dicir ó articulista que ese chascarrillo do "sete ó caldeiro", atribuído a un profesor de matemáticas dun instituto do norte de Lugo (canto máis lonxe mellor), é máis vello que andar a pé e xa o teño escoitado ós "castellanos de Castilla", posto que neste idioma tamén hai "calderos y cubos" que poden facer rir utilizados en distinto nivel de lingua. Mentres non se cite a ese profesor da frase, con nome e apelidos, consideraremos que só é unha mentira máis -"elevada al cubo (o al caldero)"- das moitas que se levan publicado contra o galego.

Os profes de matemáticas que dan as clases en galego son tan licenciados universitarios como os que as dan en castelán. Eu tamén lle podería contar o chiste daquel pai que vai ó colexio protestar porque o fillo non entende as palabras raras en galego do profesor de Historia. "¿E cales son esas palabras raras en galego?", pregunta o director. "Pues le son: paleolítico, neolítico, megalítico?".

O propio articulista bota man dos prexuízos contra o galego cando afirma que o noso idioma é parco en termos científicos. ¡Como se o castelán fose o idioma internacional da ciencia, vamos! A isto xa lle contestaron cualificados científicos galegos que traballan no Centro de Investigación Nuclear de Xenebra. E tamén lle están contestando de ano en ano os responsables do programa ConCiencia do Consorcio compostelán, que traducen do inglés ó galego e ó castelán indistintamente as conferencias dos premios Nobel que traen.

Para colaborar co "noso" goberno na súa vergonzosa cruzada antigalega utilicen uns argumentos menos burdos e non insulten a nosa intelixencia, que o galego, con mil anos de historia, non é un idioma recén chegado ó concerto internacional.

Artigo publicado o domingo 11 de outubro de 2009 en El Correo Gallego

Na compaña do ilustre galeguista Avelino Pousa (95 anos), acudín o pasado 30 de maio á Casa das Palabras de Vigo á presentación do libro Homenaxe a Neira Vilas e a Balbino, o neno labrego (Edicións Ismael González). Coa presenza do propio escritor e Anisia Miranda, a súa dona, alí estivemos moitos dos que colaboramos neste libro-homenaxe. Na miña colaboración fago comparanza entre a escola de Balbino, dos anos corenta, coa de meu pai, da década anterior republicana (1931-1936), botando man dun caderno que dela escribira o meu proxenitor en 1937 cando só tiña 14 anos. As comparanzas saltaban á vista: mentres meu pai falaba con agarimo da súa escola, malia as carencias económicas que esta tiña, Balbino falaba da súa como unha escola deprimente e represiva; só a chegada dunha mestra nova -Eladia, da que se namora-, lle devolvera momentaneamente a ilusión.

Con motivo da redacción deste traballo volvín ler as Memorias dun neno labrego de Neira Vilas, unha das máis traducidas da nosa literatura. Todos sabemos case de memoria a forma derrotista e resignada de empezar as súas memorias o despois inconformista neno neiravilán: "Eu son... Balbino. Un rapaz da aldeia. Coma quen dis, un ninguén. E ademais, probe. Porque da aldeia tamén é Manolito, e non hai quen lle tusa". Manolito era o refinado fillo do señor que lle tiña arrendadas as terras ó pai de Balbino. Eu non sei se o presidente "noso" -el prometeu selo para todos-, Sr. Núñez Feijóo, leu algunha vez as Memorias do neno labrego (ó conselleiro de Educación xa non me molesto en preguntarllo).

É imposible que quen as lese persiga a lingua galega con tal saña. Na pequena gran novela de Neira, o neno pobre, Balbino, sofre constantes abusos do neno rico, Manolito, "un rapaz moi limpiño que come pantrigo". Nas liortas e tirapuxas que ten con el, Balbino ve con mágoa como incluso o seu propio pai se lle pon en contra, porque Manolito "é o neno do señor e abonda".

Acabo de ver na prensa esas enquisas preparadas polo conselleiro de Educación para disfrazar o plan de exterminio do galego do ensino, para o que non lle doe gastar 200.000 euros nestes tempos de crise. Enquisas pensadas e repensadas para xustificar o que se pretende de antemán: a morte súbita do galego. Nin sequera dan a oportunidade de optar polo 50 % de materias en cada idioma.

Despois, o baixo nivel de autoestima de moitos galegos polo seu idioma fará o resto e o lóxico é que as actitudes entreguistas coma a do pai de Balbino na novela -que defendía o fillo do señor e non o seu- se dean a feixes. Crónica dunha morte anunciada: ¡que valentes!

Entón veume á mente o pobre Balbino e a súa escola da primeira época de Franco. Dicíase que o Goberno do Sr. Feijóo volvía no tratamento á lingua á etapa preautonómica. Non é certo: retrocede setenta anos atrás ó primeiro franquismo, á longa noite de pedra dos anos corenta.

O noso Presidente só goberna para uns; non esconde que só lle interesan os nenos dos señores e pretende recluír en guetos ou reservas ós Balbinos galegofalantes separándoos dos Manolitos castelánfalantes para que non os contaminen co seu acento...

Só nos queda esperar se tamén haberá, nesta triste Galicia do apartheid lingüístico que nos espera, autobuses escolares distintos para nenos dun e doutro idioma, e, no caso de aínda seren comúns, pregúntome se estarán obrigados os Balbinos a cederlles o asento ós Manolitos.

Publicado en Galicia Hoxe o 8 de xuño de 2009